luns, 18 de outubro de 2021

Esta nova entrada responde á necesidade, tras moitos anos inactivo, de retomar o "proxectiño" do blogue. Mais preciso experimentar primeiro, lanzarme sen medo a facer prácticas, digamos... O mes de outubro, véspera da celebración dos defuntos, do Samaín, comezo de magostos e festas mortos e medos, é bo momento para comezarmos esta nova andaina...


Pois ben, grazas á memoria dos meus maiores, traio palabras e palabriñas... Sabíades o que son as esbilas? Para que serven? E os zonchos? Fostes nalgunha ocasión, neste tempo de outono, apañar castañas ao souto? Contádenos a vosa experiencia a través dun comentario no blogue, por exemplo... 


Alén disto, no mes dos medos e das cabazas, cómpre lembrar de onde vén o Samaín, como foi cruzou o océano e chegou a América da man dos irlandeses e como regresou até hoxe, como xa sabedes. 

Mais a memoria dos nosos maiores trae historias de cabazas pousadas nos camiños cunha veliña que asustaba aos transeúntes. De sustos, de almas en  pena, de disfraces... De tantas cousas que parece que chegaron de lonxe mais... Non, non... Son nosas. Naceron aquí... E viaxaron e regresaron... 

Se queres saír dun souto e meterte noutro...



martes, 22 de marzo de 2016

Cómo corregir exámenes sin morir en el intento...

Hace años, muchos ya, había una estudiante de filología dispersa y despistada.Una ignorante andante que vagaba por las calles de una ciudad donde había muchos otros estudiantes. Sí, muchos estudiantes. A esa estudiante no le gustaba mucho estudiar o más bien, no sabía qué quería. Era demasiado inmadura quizás... Eso no podemos saberlo... Pero le gustaba perderse entre las calles de su nueva ciudad de estudiantes y mezclarse con otros estudiantes...  Este cuento acabó una tarde del año que realizó la última mudanza del último piso de estudiantes donde aquella estudiante habitó en su ciudad de estudiantes.... Con la última maleta...  Adiós a la vida de estudiante....

 El tiempo pasó....

Un día, la aún despistada estudiante, tan despistada qué suelo pisaba ni dónde se metía.... Un día chocó con un trabajo de profesora.... Glups... Pues sí, qué miedo. Había echado un currículum, no uno sino muchísimos... Y había sonado el teléfono.... La estudiante abandonó temporalmente su labor de ayudante de comercio.... Para, alehop, hacer una sustitución en un colegio....







Me gusta...

Me gustan las bibliotecas, las librerías...
Me gusta perderme en internet...
Soy vaga, despistada...
Y unas cuantas "cosas" más...

Desde hace unos años trabajo como profesora, más por casualidad y porque hay que comer, que por otra cosa....

Ahora me apetece cómo sobrevivo en el mundo laboral....


Ha llegado la primavera, por fin :-)